Dit is alweer de 100e video die ik maak vanuit de gesprekken die ik heb met Inspirerende Nederlanders. Wat is het een reis geweest. Ruim 5 jaar geleden ben ik die gestart met het eerste interview. Het was en is een voorrecht om te luisteren naar mensen, echt te luisteren en dan meebewegen met de gedachten van de ander. Je eigen ego en mening even thuis te laten. De lessen die ik heb geleerd in deze ziels ontmoetingen zijn niet te tellen. Ik ben zeer dankbaar voor al die bijzondere momenten.

Deze 100ste video is geen feest video, juist niet, het gaat over verdriet.

Verdriet beleeft een ieder anders. Verdriet is er omdat je van elkaar houdt. Of omdat je teleurgesteld wordt. Als je je realiseert dat doodgaan bij het leven hoort, kan het helpen om het te verwerken. Ook kan het helpen door jezelf af te leiden van het verdriet door iets anders te gaan doen. Het helpt ook dat je weet dat andere mensen aan je denken.

Dood, wat is dat eigenlijk? “Het is iets treurigs”, het is de somberste dag van me leven”, terwijl anderen het zien als iets heel moois en hebben er rust mee dat het zo is gegaan. Heel verschillend eigenlijk, maar toch vaak met dezelfde bedoelingen. Iemand verlaat het leven en jij als vriend, familielid, zoon of dochter of vader of moeder krijgt te maken met dat je iemand moet missen die niet meer terugkomt en tegelijkertijd moet je verder met je eigen leven. Iedereen uit dat op zijn of haar eigen manier. Door een traan, door een lach, door boosheid of door liefde.

Zelf vind ik het nummer “testament” van Bram Vermeulen een heel mooi nummer dat precies vertelt dat als je dood gaat, dat het leven nog niet voorbij is, omdat er nog herinneringen zijn.

1e couplet “Testament” van  Bram Vermeulen

“Als ik doodga, huil maar niet
Ik ben niet echt dood
Moet je weten
‘t Is maar een lichaam
Dat ik achterliet
Dood ben ik pas
Als jij me bent vergeten”

“Je bent pas echt dood als jij mij bent vergeten”, prachtig!

Ik ben een inspirerend gesprek aangegaan met Nils Roemen die vertelt over hoe hij nadenkt over “doodgaan”. Hij zegt: “sommige mensen zeggen: “leef alsof het je laatste dag is, maar dan weet ik net zoveel als dat ik zou weten dat ik nog 60 jaar leef”. Ben ik nu wetend dat ik nog leef, aan het doen wat ik wil doen? En dat kan ook gewoon gezellig een serie kijken op Netflix zijn. Alleen valt dat volgens mij niet onder “leven alsof het je laatste dag is”. Waarom moet je perse die Mount Everest beklimmen of die wereldreis maken voor je dood gaat? Terwijl met de familie eropuit en  een leuke dag hebben misschien nog wel veel waardevoller is voor jullie allemaal?

Meer over dood en leven? Hierbij mijn video van deze week: